مقالات

​آمریکا با سیاست خارجی انزوا‌طلبانه امنیت کمتری دارد.[مندل اریک، هیل(آمریکا)، 11ژانویه 2022]

188480  ۱۴۰۰/۱۰/۲۳
برغم تداوم گفتگوهای هسته‌ای در سال جدید، ایران نیروهای آمریکایی در بغداد و پایگاه الاسد را هدف حمله قرار داد. با وجود اینکه نیروهای مبارز آمریکایی در پیروی از قوانین عراق این کشور را ترک کرده‌اند، ایران به استفاده از نیروهای نیابتی‌اش برای بیرون راندن کامل آمریکا از خاورمیانه ادامه می‌دهد.

1.برغم تداوم گفتگوهای هسته‌ای در سال جدید، ایران نیروهای آمریکایی در بغداد و پایگاه الاسد را هدف حمله قرار داد. با وجود اینکه نیروهای مبارز آمریکایی در پیروی از قوانین عراق این کشور را ترک کرده‌اند، ایران به استفاده از نیروهای نیابتی‌اش برای بیرون راندن کامل آمریکا از خاورمیانه ادامه می‌دهد. 
2.با توجه به اینکه ایران برغم گفتگوهای هسته‌ای به حمله علیه آمریکایی‌ها در سراسر خاورمیانه ادامه می‌دهد، آیا ما باز هم باید به توصیه انزواطلب‌ها عمل و منطقه را ترک کنیم یا به حفظ حضور در مناطق پردردسر به نفع امنیت ما است؟ افکار عمومی آمریکا، به ویژه پس از شکست در عراق و افغانستان، به‌شدت خواهان کناره‌گیری از خاورمیانه است.
3.اما جمهوری ما به‌عنوان یک دموکراسی مبتنی بر قانون اساسی ایجاد شد که به رهبران ما اجازه می‌دهد تا منافع بلندمدت امنیت ملی را در اولویت قرار دهند، حتی اگر مردم مخالف باشند. تاریخ به ما نشان داده که انزواطلبی آمریکا به زیان منافع این کشور بوده است. 
4.جنگ جهانی دوم نمونه‌ی بارزی برای اثبات این ادعاست. وحشت جنگ جهانی اول که هنوز تازه بود، برای مدت طولانی بر توانمندی آمریکا برای تعامل با اروپا سایه انداخت، زیرا انزواطلبان طبق دیدگاهی کوته‌بینانه ادعا کردند که این مساله هیچ ربطی به منافع ما ندارد. به دلیل انگیزه‌ی انزواطلبی، آمریکا یک قدرت نظامی درجه دو بود که آماده رویارویی با نازی ها و ژاپن نبود. درست تا زمان حمله به پرل هاربر، آمریکایی‌ها به سمت انزواگرایی متمایل بودند و با وجود خطرات آشکاری که وجود داشت، از درک حقایق سر باز می‌زدند.
5.ایده‌های مربوط به انزواطلبی که در پوشش اصطلاح و عبارت‌هایی مانند نومحافظه‌کاری یا لیبرال ناسیونالیسم ارائه می‌شود آسیب شدیدی به منافع امنیت ملی آمریکا وارد می‌کند- به ویژه اگر باور داشته باشیم که «آمریکا در راستای تامین منافع اقتصادی‌اش، باید از جایگاه خود به‌عنوان یک ابرقدرت تک‌قطبی دفاع کند» و «برخورداری از قدرت بهترین راه برای پرهیز از جنگ است».
6.برخلاف ادعای انزواطلبان که می‌گویند برای حامیان تعامل بین‌المللی، جنگ نخستین گزینه است، در حقیقت، فقط شرایط محدودی وجود دارد که در آنها مداخله نظامی ضرورت دارد. این تهدید به استفاده از زور است که استفاده از آن را کاهش می دهد.
7.به گفته‌ی جد بابین (Jed Babin) در آمریکن اسپکتیتور، «آمریکا فقط زمانی باید از نیروی نظامی استفاده کند که منافع حیاتی امنیت ملی ما در خطر باشد. منافع حیاتی امنیت ملی ما منافعی است که باید از آنها دفاع کنیم تا از آزادی‌های مبتنی بر قانون اساسی کشور محافظت کنیم. این بدان معناست که ما باید آزادی دریاها، آسمان‌ها، فضا و قلمرو سایبری را داشته باشیم. این همچنین به این معنی است که اگر متحدانمان را دوست داشته باشیم یا نه، اگر به هر یک از آنها حمله شود، ما ملزم به دفاع از متحدانمان در ناتو و سایر متحدانی مانند ژاپن و کره جنوبی هستیم. هم محافظه‌کاران و هم دموکرات‌های میانه‌رو می‌دانند که انزواگرایی راهی برای آسیب رساندن یا از دست دادن امنیت ملی ما است».
8.مایکل گرسون، مداخله‌گر لیبرال، در مقاله‌ای در واشنگتن پست با عنوان «انزواطلبی آمریکا سیاست بدی است، حتی اگر آمریکایی‌ها بگویند که آن را می‌خواهند»، چنین نتیجه‌گیری می‌کند: آمریکا مشکلاتی دارد که نمی تواند از آنها کناره‌گیری کند و فقط باید با آنها مقابله نماید. هر چه درک این حقیقت بیشتر طول بکشد، وظایف ما دشوارتر خواهد شد».
9.بسیاری در خاورمیانه و در سراسر جهان، انزواطلبی را نقطه‌ضعفی می‌دانند که آسیب‌پذیری ایجاد می‌کند. بالا بردن پل متحرک تعامل بین‌المللی، منافع آمریکا را تضعیف می‌کند، به ویژه در حالی که ما هنوز تمایل به دیکته کردن فرایندی داریم که در خدمت این منافع است. واکنش به رویدادهای جهان به جای تلاش برای رهبری، نسخه‌ای برای درمان بلایای آینده است.
10.بهتر است بر پایه‌ی شرایط خودمان اما با احترام متقابل تعامل کنیم و جهان را رهبری کنیم. ردپای نظامی کوچکی در سرزمین‌های خارجی به جای بگذاریم تا از برتری‌مان اهرم‌سازی‌ کنیم؛ از صنایع ضروری آمریکا که برای امنیت‌مان ضروری است، محافظت کنیم؛ و توافق‌های تجاری متعادلی ایجاد کنیم که آمریکا را از نظر اقتصادی تقویت کند. چه بخواهیم و چه نخواهیم، پیشرفت اقتصادی آمریکا از طریق تعامل با جهان، آن هم طبق شرایطی که ما را در وضعیت نامساعدی قرار نمی دهد، امکان‌پذیر است.
مترجم: محمدحسن جعفری سهامیه 

 

As the new year began and America continued to negotiate with Iran over its ill-begotten nuclear deal, the Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA), Americans were unaware that Iran targeted our forces in Baghdad and at the Al-Asad base in Iraq. Even though all U.S. combat forces have been removed from Iraq to comply with Iraqi law, Iran continues to use its proxy militias to force America to leave the Middle East altogether. 

 

Iran will continue to target Americans throughout the Middle East regardless of the nuclear negotiations. So should we listen to the isolationists and just pack and go home, or is the U.S. more secure having a footprint in troubled areas?

 

America again must confront its contradictory impulses in how to conduct our foreign affairs. Should the U.S. follow its leading Senate isolationists, such as Sens. Rand Paul (R-Ky.) and Bernie Sanders (I-Vt.), who recommend staying out of the affairs of other nations? Or should America remain actively engaged in the world as the best way to defend our vital national security interests? 

 

The American public’s isolationist impulse is particularly acute concerning the Middle East, especially after the debacles in Iraq and Afghanistan. But our republic was created as a constitutional democracy that allows our leaders leeway to prioritize long-term national security interests even if the people disagree. The public must wait for two, four or six years to “run the rascals out of town,” although voters often end up approving of what were once unpopular choices.

 

What has history taught us about isolationism? Has raising the drawbridge to keep the world away benefited American interests, or has American leadership and active participation in the world been beneficial more times than not? Remember, American interests overseas are overwhelmingly economic, with a powerful military enforcing good behavior on the sea and in the air.

 

Part of the reason this discussion gets muddled is how it is framed. The binary black-and-white choice is anything but in a world of gray areas and complexity. Isolationists try to frame the debate as those who prioritize American nation-building at home versus warmongers looking to fix an unjust world with the blood of American soldiers. The reality is that every American wants to keep our soldiers out of harm’s way if possible. And the more significant issue that gets obscured when one leads with the sensationalism of the military argument is all of the other non-military choices America must make in dealing with the world.

 

The most damning historical case against isolationism was America’s stance before World War II. The fresh horror of World War I cast a long shadow over America’s ability to engage in Europe because isolationists claimed it had nothing to do with our interests, a shortsighted view to which history has not been kind. Because of the isolationist impulse, America was a second-rate military power not ready to confront the Nazis and Japan. Right up to the attack on Pearl Harbor, Americans leaned toward isolationism, putting their collective heads in the sand despite the obvious dangers on the horizon.

 

The isolationist epithets of being called a neocon or liberal internationalist do a disservice to an honest discussion of American national security interests — especially if you believe America should defend its position as a unipolar superpower for our economic advantage and think that strength is the best course to avoid war. Contrary to the isolationist charge that those who want to remain internationally engaged have a war-first mentality, in truth, there are only limited circumstances requiring military intervention. It is the threat of using force that decreases its use.

 

As Jed Babbin writes in the American Spectator, “America should only use military force when our vital national security interests are threatened. Our vital national security interests are those we must defend to protect our freedoms preserved by the Constitution. That means we must have the freedoms of the seas, the skies, space, and the cyber realm. It also means that like them or not, we are bound to defend our NATO allies and others, such as Japan and South Korea, if any of them are attacked.” Both conservatives and moderate Democrats “know that isolationism is a path to damaging or losing our national security.”  

 

Michael Gerson, a liberal interventionist, made the point in a Washington Post op-ed entitled, “U.S. isolation is bad policy, even if Americans say they want it.” He concluded: “The United States has problems that can’t be isolated, only confronted. And the longer it takes to realize it, the harder our tasks become.”  

 

Many in the Middle East, and around the world, perceive isolationism as a weakness that breeds vulnerability. Pulling up the drawbridge of international engagement undermines U.S. interests where we still have sway in dictating a course that serves those interests. Reacting to world events, instead of offering leadership, is a prescription for future disasters. 

 

Let’s engage and lead the world on our terms but with mutual respect. Leave a small military footprint on foreign lands to leverage our advantage, protect essential American industries essential for our security, and create balanced trade agreements that strengthen America economically. Whether we like it or not, America prospers economically by engaging the world on terms that do not leave us at a disadvantage.

برای نظر دادن ابتدا باید به سیستم وارد شوید. برای ورود به سیستم روی کلید زیر کلیک کنید.