مقالات

تحرکات اردوغان به منظور جلوگیری از محاصره[ویتا لورنتزو، ایل جورناله(ایتالیا)، 1اکتبر2021]

186721  ۱۴۰۰/۰۷/۱۱
اردوغان در دیدار خود با ولادیمیر پوتین در سوچی روسیه گفت که صلح در سوریه به روابط ترکیه و این کشور بستگی دارد. لیکن فقط سوریه در این میز حضور نداشت. در این دیدار سه ساعته روسای جمهوری روسیه و ترکیه در خصوص تمامی پرونده هایی که کشورهایشان را درگیر ساخته است، به بحث و گفتگو پراختند.


1- اردوغان در دیدار خود با ولادیمیر پوتین در سوچی روسیه گفت که صلح در سوریه به روابط ترکیه و این کشور بستگی دارد. لیکن فقط سوریه در این میز حضور نداشت. در این دیدار سه ساعته روسای جمهوری روسیه و ترکیه در خصوص تمامی پرونده هایی که کشورهایشان را درگیر ساخته است، به بحث و گفتگو پراختند.
2- موضوعات بسیاری مطرح است از سوریه گرفته تا لیبی و از دریای سرخ گرفته تا دریای سیاه و از بالکان گرفته تا قفقاز و افغانستان  تا مسأله اوکراین، فروش اسلحه، گاز و انرژی هسته ای و غیره. اکنون به نظر می رسد که زمان برای اردوغان تعیین کننده باشد. رابطه با جو بایدن به حداقل رسیده است. رسانه های ترکیه در خصوص یک دیدار آتی میان این دو رهبر در حاشیه اجلاس گروه 20 به ریاست ایتالیا گزارش داده اند. لیکن رئیس جمهور ترکیه در بازگشت از سفر آمریکا به منظور شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل اعتراف کرد که هرگز یک چنین وضعیتی را با هیچیک از روسای جمهوری آمریکا تجربه نکرده بود.
3-وی گفت که نمی تواند بگوید که فرایندی سالم در روابط میان ترکیه و آمریکا وجود داشته باشد. زیرا ترکیه اقدام به خرید اف 35 به بهای یک میلیارد و 400 میلیون دلار نموده است و این جنگنده ها تحویل این کشور نشدند. وی ابراز امیدواری کرد که به عنوان دو کشور عضو ناتو دوستانه با هم مذاکره کنند لیکن مسیری که این دو کشور دنبال می کنند به هیچ وجه نویدبخش نیست.
4- سخنان اردوغان را دوگونه باید تعبیر کرد. چنانچه این موضوع واقعیت داشته باشد که روابطش با بایدن به حداقل رسیده است و با پوتین نیز سعی در هموار ساختن اختلافات دارد (در رأس همه فروش پهباد به اوکراین و لهستان تا مسأله سوریه و ناگورنو قره باغ) به همان اندازه نیز صحت دارد که آنکارا نمی تواند از ناتو چشم بپوشد.
5- مسأله فقط دفاع و چتر راهبردی نیست بلکه به این دلیل که با واشنگتن و مسکو به گونه ای بازی می کند که اردوغان شاهین ترازو در منطقه شرق مدیترانه و دریای سیاه به شمار آید. ترکیه با بهره جویی از محور پوتین و تعلقش به ناتو توانسته ثابت کند که برای هر دو مفید است.  لیکن این یک بازی خطرناک به شمار می آید که بزرگترین خطر آن منزوی ماندن یا آزار دادن هر دو ابرقدرت است.
اداره کل رسانه های خارجی
ترجمه: مریم شرکاء

https://it.insideover.com/politica/le-mosse-di-erdogan-per-evitare-laccerchiamento.html?utm_source=ilGiornale&utm_medium=article&utm_campaign=article_redirect&_ga=2.164503926.892444032.1633129714-986420711.1607201374
Il Giornale
Le mosse di Erdogan per evitare l’accerchiamento
Lorenzo Vita
1 Ottobre 2021
“La pace in Siria dipende dalle relazioni tra Turchia e Russia”, queste le parole del presidente turco Recep Tayyip Erdogan nel suo incontro con Vladimir Putin a Sochi, in Russia. Ma non c’era solo la Siria sul tavolo del vertice russo-turco. Nell’incontro durato circa tre ore, il presidente russo e quello turco hanno discusso di tutti i dossier che coinvolgono i rispettivi Paesi. E le questioni son tante. Dalla Siria alla Libia, dal Mar Rosso e al Mar Nero, dai Balcani al Caucaso e l’Afghanistan, fino a passare al nodo ucraino, alla vendita di armi, al gas e al nucleare, lo strano condominio tra Mosca e Ankara si allarga. E questa partnership o matrimonio forzato necessita periodicamente di un “tagliando”, perché le frizioni sono inevitabili e le tensioni, sia per divergenza di programmi sia per l’appartenenza della Turchia alla Nato, possono spesso sfociare in incomprensioni particolarmente gravi. Specialmente per due ex imperi che per secoli si sono periodicamente combattuti per il predominio su molte aree oggi ancora in gioco.
Se da parte russa l’obiettivo è quello di capire fino a che punto Erdogan sia disposto a tirare la corda, cercando di richiamarlo all’ordine dove più sono sensibili sia Mosca che Ankara, è sul leader turco che adesso si pongono i maggiori interrogativi. Il Sultano ha spesso mostrato un’indubbia capacità di giocare d’azzardo al limite del più sfrenato tatticismo, ma rischia di rimanere intrappolato nella sua stessa modalità di azione. Può incassare i dividendi della convivenza con il Cremlino in molte aree di crisi, ma allo stesso tempo sa che per giocare con Putin una sorta di sfida deve fare leva sulla sua fedeltà atlantica. Un’appartenenza, quella turca alla Nato, che Erdogan ha più volte messo a rischio con mosse come l’acquisto dei sistemi d’arma russi o con i rapporti sul fronte del gas e dell’energia nucleare, fino a una maggiore sinergia con la Cina, vero nemico strategico degli Stati Uniti.
Il momento per Erdogan appare decisivo. Le relazioni con il presidente degli Stati Uniti, Joe Biden, sono ai minimi termini. I media turchi hanno riferito di un prossimo incontro tra i due leader a margine del G20 presieduto dall’Italia. Ma il presidente turco, di ritorno dal viaggio negli States per prendere parte dell’Assemblea Generale delle Nazioni Unite, ha confessato ai giornalisti di non avere “mai sperimentato una situazione del genere con nessuno dei presidenti statunitensi. “Non posso dire davvero che ci sia un processo sano nelle relazioni turco-americane. Perché? Abbiamo comprato gli F-35, pagato un miliardo e 400 milioni di dollari, e gli F-35 non ci sono stati consegnati”, ha detto Erdogan. “È mia speranza che come due Paesi della Nato ci trattiamo a vicenda in modo amichevole, non ostile, ma l’attuale traiettoria dei due Paesi non promette nulla di buono”, ha continuato il Sultano. E sono parole che non possono essere messe in parallelo con la visita di Sochi, in cui il presidente turco, tra le varie questioni, ha sollevato anche il tema di un nuovo acquisto di sistemi S-400 dalla Russia. Quelli che hanno provocato il blocco da parte Usa per la consegna degli F-35 ai turchi.
Le parole di Erdogan però vanno lette in una duplice interpretazione. Se è vero che con Biden i rapporti sono al minimo e con Putin si cerca di ripianare divergenze non di poco conto (a cominciare dalla vendita di droni all’Ucraina e alla Polonia per finire sul problema siriano e del Nagorno-Karabakh), è altrettanto vero che ad Ankara non possono fare a meno della Nato. Non è solo una questione di clausole di difesa e di ombrello strategico, ma anche perché è proprio il gioco di sponda con Washington e con Mosca a fare sì che Erdogan sia considerato l’ago della bilancia nel Mediterraneo Orientale e nel Mar Nero. Sfruttando l’asse con Putin e l’appartenenza all’Alleanza atlantica, la Turchia ha potuto mostrarsi utile a entrambi svincolandosi dallo schematismo imposto da Bruxelles (sponda Nato). Ma è un gioco pericoloso, il cui rischio più grosso è quello di rimanere isolati o di dare molto fastidio a entrambe le superpotenze. I dossier nell’agenda di Erdogan sono tanti, e qualcosa può sfuggire definitivamente. L’asse tra Francia e Grecia ha già dimostrato che l’Egeo può essere una spina nel fianco turco. Il blocco composto da Egitto, Emirati e altre forze euro-mediterranee non si riesce a disgregare anche se Ankara da tempo prova a riallacciare i rapporti con il Cairo. Il Sahel, con l’ingresso dei russi, è un partita che vede coinvolti di nuovo tutti. E gli Stati Uniti, dando l’ok all’alleanza tra Atene e Parigi e ribadendo l’intesa per l’ampliamento delle basi elleniche, hanno già mandato più di un avvertimento. Ora la prova di forza di Erdogan sarà quella di mostrarsi nuovamente in grado di accordarsi con le due superpotenze.

برای نظر دادن ابتدا باید به سیستم وارد شوید. برای ورود به سیستم روی کلید زیر کلیک کنید.