مقالات

از بغداد گرفته تا قاهره، «نسل ده دیناری» شورش نان به راه می اندازد [جوردانو استابیله، لااستامپا (ایتالیا)، 6 اکتبر 2019] (اداره کل رسانه های خارجی، مترجم: مریم شرکا)

هشت سال پس از سال 2011 که در آن بهار عربی در قاهره به اوج خود رسیده بود، هنوز هیچ یک از مشکلات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی جهان عرب حل نشده است. بهار عربی به خاموشی کشیده شد و در سوریه، لیبی و یمن ابتدا به جنگ داخلی و سپس به جنگ نیابتی میان قدرت های مختلفی که برای سلطه جویی در منطقه می تازند، تبدیل شد.

از بغداد گرفته تا قاهره، «نسل ده دیناری»  شورش نان به راه می اندازد
چکیده:
1-    هشت سال پس از سال 2011 که در آن بهار عربی در قاهره به اوج خود رسیده بود، هنوز هیچ یک از مشکلات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی جهان عرب حل نشده است. بهار عربی به خاموشی کشیده شد و در سوریه، لیبی و یمن ابتدا به جنگ داخلی و سپس به جنگ نیابتی میان قدرت های مختلفی که برای سلطه جویی در منطقه می تازند، تبدیل شد.
2-    اکنون عامل اصلی ناآرامی های عراق اقتصادی است و معترضان خواستار دستمزدهای بیشتر و خدمات عمومی مناسب می باشند.
3-    جوانانی که به خیابان ها می آیند خود را نسل ده دیناری یعنی مقداری معادل کمتر از 8 دلار که می توانند در یک روز بدست آورند، می خوانند و هر گونه انگ سیاسی و فرقه ای را رد می کنند. عراق این گونه مرحلۀ تازه ای از خشم عربی را رقم می زند.
4-    ابتدا سودان، سپس الجزایر، مصر و لبنان شاهد چنین سرنوشتی بوده اند.
منبع: اداره کل رسانه های خارجی

La Stampa
Da Baghdad al Cairo, la “Generazione 10 dinari” lancia la rivolta del pane
Esplode la rabbia nel mondo arabo: salari migliori. Cento morti in Iraq
 
Giordano Stabile 06 Ottobre 2019
INVIATO A BEIRUT. Per il quinto giorno consecutivo gli iracheni sono scesi in piazza anche ieri, hanno sfidato le pallottole dei cecchini delle milizie e le cariche della polizia e hanno marciato verso piazza Tahrir al centro di Baghdad. In cinque giorni 100 persone sono morte negli scontri con la polizia. Il nome della piazza, «della liberazione», evoca quella del Cairo nel febbraio 2011, quando la primavera araba era al suo apogeo, e centinaia di migliaia di manifestanti erano riusciti ad abbattere il raiss Hosni Mubarak.
Otto anni dopo nessuno dei problemi economici, sociali e di rappresentanza politica nel mondo arabo è stato risolto. La primavera è stata soffocata, mentre in Siria, Libia e Yemen si è trasformata prima in una guerra civile e poi per procura fra le diverse potenze che lottano per l’egemonia nella regione. Il Medio Oriente è ora attraversato da un lungo autunno caldo, cominciato in Iraq l’anno scorso, con le proteste spontanee di Bassora, e che ha contagiato in seguito il Sudan, l’Algeria, l’Egitto, il Libano. Il motore delle proteste è ormai economico, la rivendicazione di salari migliori e di servizi pubblici decenti. Il carattere «apolitico» delle rivolte è evidente in Iraq. I manifestanti hanno rifiutato tutti gli endorsement dei partiti, anche di quelli che avevano cavalcato le proteste dell’anno scorso. L’imam Moqtada al-Sadr, che da capo milizia si era riciclato in «leader degli oppressi», ha tentato ieri di riconquistare la piazza con la proposta di elezioni anticipate, ma con scarso successo.
I ragazzi che scendono in strada a petto nudo, nei 40 gradi dell’ottobre mesopotamico, si autodefiniscono «generazione 10 dinari», quello che riescono a guadagnare in una giornata, meno di otto dollari, e rifiutano ogni etichetta politica e settaria: «Non siamo né sciiti né sunniti, siamo iracheni». L’Iraq segna così una nuova fase della rabbia araba.
Il primo a esserne travolto è stato il Sudan, dove la rivoluzione è stata innescata dall’aumento del prezzo del pane e dove è caduto Omar al-Bashir. Un percorso simile ha seguito l’Algeria. Poi ha contagiato l’Egitto, ormai dotato di apparato di repressione così efficiente da aver soffocato le proteste, con 2400 arresti preventivi e il filtro dei social, in una settimana. E infine il Libano, l’ex Svizzera del Medio Oriente, che ha visto l’assalto ai bancomat quando si è capito che il cambio fisso con il dollaro, e tutto il castello di carte finanziario, stava per crollare.

 

برای نظر دادن ابتدا باید به سیستم وارد شوید. برای ورود به سیستم روی کلید زیر کلیک کنید.